De omgekeerde wereld

In het onderwijs voert men onder leiding van staatssecretaris Sander Dekker een debat over de inhoud van het huidige schoolstelsel. Moet je kinderen nog lastig vallen met Frans en Aardrijkskunde, of zijn de belangen van software-programmatie veel groter voor toekomstige professionals?

 

Eén van de voorstellen is om het vak ‘mindfulness’ toe te voegen aan het lessenpakket. Deze vorm van meditatie, brengt mensen terug naar het bewustzijn in het ‘nu’ of terwijl: in het moment. Als ik dat voorstel beluister, ga ik als vanzelf terug naar mijn eigen pubertijd. Een periode waarin ik volledig in het NU verbleef, en geen enkele moeite had met het ervaren van sensaties, emoties en belevenissen. De dissociatie van deze moment-ervaring kwam pas toen ik al lang en breed aan het werk was.

 

Een kind wordt geboren met een volledig gedachten loos menszijn (Freud’s Es). Pas later, ontwikkelen we (met name dankzij het onderwijs en de maatschappij) een ego en beeld over onszelf. Volwassenen raken hierdoor zo ontzettend los van de realiteit en zichzelf, dat ze stress, burn-outs en allerlei andere psychische klachten ervaren.

 

Volgens mij is het de omgekeerde wereld om mensen die hier geen last van hebben, verplicht te focussen op mindfulness. Dat is als het preventief slikken van paracetamol terwijl de hoofdpijn niet aanwezig is. Laten we ons liever richten op het elimineren van zinloze conventies en aannames in het maatschappelijk beeld. Leer jonge mensen om elkaar te coachen (lees: kritisch maar constructief in gesprek treden met elkaar). Geef ze de tijd om te onderzoeken en de kans om onderuit te gaan. Dat zal een veel sterker resultaat opleveren, en kan mogelijk ook bijdragen aan het ontwikkelen van nieuwe inzichten bij volwassenen. 

 

Een 14-jarige eerlijk vertellen dat het amper relevant is welk vakkenpakket hij/zij kiest. Jonge mensen uitleggen dat vrijwel alle beroemde specialisten zullen zeggen dat ze dit eerder óndanks, dan dankzíj hun scholing hebben bereikt. Dat een huisje boompje beestje misschien niet zaligmakend is, en dat je zonder huwelijk ook gelukkig kunt worden. Dat romantiek wel degelijk bestaat, maar dat geen enkel leven verloopt als in een film. 

 

Waarom vertellen we dat niet gewoon? Misschien omdat we zelf nog graag geloven in de mythe van de romantische komedie? In de ego-gebaseerde, hoog geschoolde professionele karakters, die in grote getale werkloos thuis zitten? We zijn zelf niet toe aan het erkennen van de werkelijkheid, maar willen jongeren wel wekelijks aanzetten tot mindfulness. Dat is toch de omgekeerde wereld ?!